Sevmeleri Yutkunuyorum Yokluğunda

Hiçbir mevsim

seninkinde daha fazla bahar getirmiyor yalnızlığıma

ve hiçbir rüzgar

nefesinden daha şefkatli dokunamıyor saçlarıma.

Üşüyorum,

biraz yanımda kalsana...

Zaten hep,

itiraf edemediklerimizden ibaretti suskunluğumuz.

Gel ne olur

sen yokken sevmeleri yutkunuyorum,

nefesini soluyorum yaşadığın kentin,

uzaktan da olsa karışıyorum kokuna.

Her duamda ilk sıraya koyuyorum seni,

adına bürünüyor tüm kelimelerim,

ve ara ara boynuna sarılıyorum,

tüm günahlarımdan arınırcasına...

Tümcelerim

kifayetsiz değil aslında,

sadece kağıda dökülüyor yutkunduklarım.

Heybemde taşıyorum alevli sözcükleri hep

yalnızlığımın,

lirik senfonisini dinliyorum gramofonda...

Keder kokan gülüşümle,

mevsimler büyütüyorum..

ki üşümesin diye senli kurulan sözcükler

birazcık,

güneş sürüyorum dudağıma.

Tut ki ben hep acıtan şiirler yazıyorum,

tut ki mahşer kadar kalabalık sensizliğim.

Zamansız yağmurlara tutuluyorum,

nefes alışım bile

tereddüt kalıyor yokluğunda...

Kırılıyorum arasıra,

en çokta sol yanımdan.

Kendimle savaşlarım oluyor,

kaybediyorum seni,

gözlerinin mercan yanı geliyor aklıma.

Sonra,

yine sende topluyorum tüm bölünmüşlüğümü.

Varlığınla bin fazla geldiğim hayatta,

yokluğunla paramparça oluyorum.

Ben alışığım kırık dökük hayallere

sen bana aldırma sevgili,

aldırma...

Bir yanı köz,

bir yanı alevdir hep içimdeki ateşin.

Yağmurunu ben seninle seviyorum

karanlığına küstüğüm bu şehrin,

hafiften günaydın bulanıyor akşamıma/

Acım gülüşümden okunuyor,

dinlediğim her şarkı dokunuyor.

Kente yağmur,

gönlüme sevdan düşüyor damla damla...

Üşüyorum,

üşüyorsun,

üşüyoruz birbirimizden uzaklarda /

üç hece, yedi harf

tek başına bir devrimse özlemek,

özledim seni satırlarca.

Hadi çık gel,

hadi kaç gel,

hadi koş gel allah aşkına.