Sevmeye Gücün Yok

Kırıldı kor yüreğim gün bugün başka ayaz

Yine yazma sırası kalemim benden bıkma

Şimdi mağrur ruhumun yıkılışını da yaz

Tıkarken boğazımı gurur azıklı lokma

Burukluğun sancısı kalpte duyulur ancak

Utancın kandan rengi yüzüme taşınıyor

Gördüğüm hakaretin acısı hâlâ sıcak

Zaten şaşkın dimağım, ruhum da aşınıyor

Bana haset duyanlar dolanırken çevrende

Arlandım, arlanmanın hakkını veremedim

Onurlu, güzel yerim varken şimdi evrende

Neden küçüldüğümün sırrına eremedim

Hep kıyas edilirken hasret duyduğun yâre

Sana gün ve âtiyi sunmaktan aciz kaldım

Sevgimi iteklerken ciğerim pâre pâre

Bir ders vermek istedin dersimi ağır aldım

Şimdi kestiğin dalı vefa atına bindir

Belki yola katılır küstüm dalından çiçek

Gönlümü yapmak için arşı da yere indir

Gücün yetiyorsa sev yetmezse gölgeni çek

MAJ