Şeytan Isırığı

Al bu yarayı kanırt baba,

soy ağacından indiğinde baltalanmış gövdeye bak;

bak, bu kabuk bağlayan ölümü, çeyizinden çıkarırdı annem;

bunda bir yol derdim var.. bak,

apansız yarılıyor yer yüzünün bir yeri

geçemiyorum kardeşi olduğumuz kut yücelikten

bu çağ bir ağaç gibi özenli büyütmüyor çocukları.. düzenli

dünyalarla bir uzamıyor kökleri gövdeye.. dönüşse de bir yandan:

ağıt yakılası saraylar veriliyorsa bana

rahmin duvarlarına tosluyor oğulları şehvetin

bel verirken mührüme.. kıs kıs gülüyor yaşlı karınca

kuşdili bilmez dağlardan karanlık mağaralara eriyor ömrüm

ateşi anmasam olmuyor eski bir sandıkla yitirilmiş kanıyor ölüm

-ateşi ansam olmuyor; eski bir sandığa çivilenmiş kanıyor yitmiş ölüm-

peki, bizi nereye götürecekti kapılar baba..

gidiyor bir hanımelinin bahara yaslanan kokusuna inat eşleşmesi

dünyaya verdiğim rahatsızlıktan öteye bağışlayın, der gibi

ulan, demişim; ölmedim, dağının soluğu işledi ciğerime

şeytan ısırığı akbabalarının leşi kaldı elimde

peki, şeytan ısırığı bir düş müyüm şimdi?..