Seyyibe-1 -Umut Yolculuğu-

Kim bilir..

Daha kaç zaman geçecek

Ne çok özlese de baharı

Belki yaza yonca bitecek

Kah soğuk rüzgarın şiddeti

Kah sağanak yağan

Yağmuru, kar'ı

Yaşıyordu Seyyibe

Bir mevsimler sarmalı

Vakitler ona hali intizardı

Gördüğü içini donduran

Tüm şiddetiyle esen

Deli rüzgardı

Kimi zaman

Hızı azalıp çoğalan

Kimi zaman

Hiddetiyle kasıp kavuran

Savruldu Seyyibe

Ama asla eğilmedi

Bir çınar..

Devrilir mi öyle kolay kolay

Tatlı bir okşamadır sadece

Onun güçlü bedeninde bu hal

Her bir yaprağını

Savurup götürse de

Elbet güneş yeniden doğacak

Yeni gün ile birlikte

Taşlar yerli yerine oturacak

Ahit verdi

Öksüz kalan ilkbahara

Yeşertecekti onu

Tüm olumsuzluklara inat

Önce etrafını sarmalayan

Tüm dikenleri temizledi

Sonra ekti tohumları tekrar

Özenle ruhuna ekledi

Ve bekledi..

Biçmek için hasat mevsimini..

Denedi.. denedi

Hiç vazgeçmedi

Her seferinde bir daha

Bir daha denedi

Tohumlar kah filizlendi

Lakin çiçek vermedi

Kah çiçek verdi

Onlar da kendilerinden bir haberdi

Gem vurur can acıtır

Nasıl da soğuktur

O buz gibi demir parçası..

Seyyibe üşüyordu yine

Lakin umutları sıcaktı

O yine vazgeçmedi elbet

Umutlar yine bir başka bahara kaldı

Ve her şeye sil baştan yeniden başladı

23 Şubat 2009 İzmir