Şiarsız Fotoğraflar

-ne çok yağmur geçti ömrümden

ürperen yanım ölümü sessizce öperken-

ateşi çaldı kleptoman zaman

kutsal mabedi sardı yangınlar

sözün tozu alazdı dudak ucunda

boşluğa kenetlendi bezgin bakışlar

kopan bu fırtınada

bu tufanda kaskatı kesildi hayat

kamp kurdu hüzünler kapımda

yalnızlıkla söz birliği yaparak

lal rüzgarlar

getirmedi bekleneni

kırgın ve mahcup dallardan

döküldü yapraklar avuçlarıma...

yıkıldı köprüler

kapıldı sulara sevda

suskun bir rumuz kaldı

kader çizgime saplandı savat çamuru

parmağımda izi halâ gümüşü kararmış hatıran

uzandı sonsuzluğa anlamsız uğultular

usulca süzüldü pervazdan işgalci çığlıklar...

parçalanan bir ses duyuldu tavan arasında

kırılan cam fanus/mikadonun çöpümüydü acaba?

şuursuz ve şiarsızdı dağılan fotoğraflar

çürüyen bir şarkı avuttu anıları

yağmalanan bu sevda gibi umarsızdı sonbahar...

düşler ve düşünceler kıvrandı sancıyla

ağlayıp sızladı ardındaki agorasız kasaba

vurdu kıyılara kederli dalgalar

intizarla haykıran bir nida duyuldu

kapı ardı poyrazla savruldu umutlar...

yıllar acılarla hemhal

kahırlar acuna sığmayandı

ayrılıktan sızan damlalar

ömrümdeki mahzun duruşa yaslandı!