Sicimler

Sicimler yazılı aklına birbirinden çok uzak yönsüz meteor düşmüş sanki bu çöle

aklı gösterinin tam ortasında kelepçe yemiş gümüş renkli parmakları gazetenin isine bulanmış

aklı paratoner gibi uyuyor sallanıyor

bazen salıncakta

bazen annesinin ayaklarında

bazende sallanan sandalyede

ısırılmış elmada tükürük donmuş

yarınki hayat mücadelesine düzden değil bir ters bir düz başlayacakmış

annesinin ögrettiği gibi pek beceremesede.

hele o makarnayı yediğinde dudaklarında kalan o sicimler

markanayı yerkenki o şirinliğin

buzdolubına kafanı soktuğunda

ulan yine soğuk bir içecek kalmamış deyip gülümsediğinde

bütün dünya saatleri birbirine girdiğinde yazmayı bıraktığımda

yinemi silliniyorsun deyip dişlerini sıkıp beni olanca şehvetinle uzak diyarlara kaçırdığında

söz kimseye söylemeyeceğim gel yine kaçır beni

tamam söz gelinlik giyme dön be yarucuğum

mızmızlanma gel yine mizah tınısınta takıntısız duyarlı duyarsız omurgasız

sevişmelerimiz olacak

nane limonun şefkatine alıştırdın beni

çürümüş erimiş kemiklerimi yeniden hayata kilitlesen ölürmüsün

bitanem

sicimler gibi aktın gittin

hani sevimli hayaleti çok seviyordun ya

sensiz hiç çekilmiyor.

çünkü yok olup gidişini hatırlatıyor.

bu sicimler bu başı bozuk kokuşmuş düzen sensiz hiç çekilmiyor.

yıllar geçsede bitirebilirmiyim

sicimleri çözebilirmiyim

imkanı varmı ben o sicimlerle bağlanmışım bi kere