Şifa

zaman, kadife çiçeklerini unutunca

yeniden perdelenir kavgamız...

karanlık dağılınca

kentin arka sokaklarına,

mendilsizliğine sarılır çocuk

kızarmış parmaklarıyla...

yaşam, susmak değildir bana

köşk, saltanatını savurdukça yüzüme

inceldiğim yerden koparım her gece!

hesapsız sürgün kuşları

korkulu sokaklara kanat çırpıyor,

ki gümüş gözlerine takılan halkalar

kayıp yıldız temaşasında

selam duruyor gökyüzüne

ay ışığı nasıl da şaşkın...

ah can,

sabahlar dost değildir bana

bak yine akşama açıyorum şiir kepengimi...

kör şafaklar yankılandıkça usumda

dokunma,

geldiğim yer bana kalsın

döküleyim tel tel

keman tınısından bağlamaya...

şapkalar göğe fırlatıldığında

yoksul düşlerimiz ağlar

ve saçlarımız

"esir kız" seremonisinde serilir asfalta,

sen de üşür müsün o vakitler?

nereye baksam

afili bir zafer nidası...

üçer beşer sindiriliyor umut

ve avuçlarında eriyen dondurmayı

öteki diliyle yalayan çocuklar

ömrümüzün yalan köşesine sıkıştırılıyor,

oysa çocuk sevdadır değil mi?

zaman, kadife çiçeklerini unutunca

yeniden yazılır kader defteri

ve yuvarlanır

koltukaltı gazetemizin sıcaklığına...

renkli gazlar uçuştukça tepemizde

hala tereddütsüz bir mavi soluyoruz,

belki bu yüzdendir

bu kadar gülerken bunca öldüklerimiz

ya da zindan gülüşlere vuran

yorgun gölgemizdeki keder...

iyisi mi can,

çal bir 'uğurlama'

çalakalem düşelim şiir'e

şifa niyetine...