Sığ Sessizlik

/Ezanlar şahidim olsun ki, sileceğim hayalini/

Nefesimdin yaşarken

Gidişin ölüm-üm oldu

Ellerim şimdi umutsuzca havada

Tek dua-m

Sev!

Düşerken yere umutlar

-yavaşça-

Bel bağlıyordum hâlâ suretine

Besmele gibi adın dudaklarımı kavururken

-unutmuşum-

Kısır sözlermiş sende ki.

Hayatın kuyusunu unutmuşum ben

Her bir köşede ki piçini

Elleri kocaman

Yüreksiz

Hatta

Issız bir sokakta sağır eder sessizliğiyle

Lâl düşürür zihnime.

/Şimdi ruhuma, firavun ehramı bile dar/