Şiir Dudaklarımda Ölür Sen Yaşat

bütün güzelliklerden kaçıyordum

üstelik kırkıncı kapıdan da kovulmuş bir şeytan gibi yapayalnız

duadan ve semadakilerden uzak bir köşede

köhne bir bar taburesinde oturmuş

hesap yapıyor buldum kendimi

olmayan sevgilerimle tek tek imzalarken kitaplarımı

hakikat bu her giden bir teklik götürse bu candan

gelenin getirdiği koca bir hiçliktir sevgilim

bilmelisin ki ölmem şiirlerim dudaklarına yapışmadan

yakışmadan saçlarına taktığın toka kadar yanına

suskunluğunu bozmadan bir yeminin

ifadesini vermeden uzun uzadıya

cennet cehennem erbaplarına itiraflarımın

işte bu benimdir diye haykırmadan sarhoş naralarıyla

alı al moru mor böylece dünyandan

gitmeyeceğimi de sen iyi bil

bil ki bu çarkın tekerlekleri dönmüyor artık

usta da olsa manevralar hiç bir yere gidemiyorum

hiç bir yerden gelemiyorum

yol da lazım değil yolcu da uçurumun başındayım

uzun zaman önce yakama yapışmış

bu iftiradan beni kurtar

evimin penceresini kıran taştan

önümden geçen kara kedinin bahtından

hasta güvercinlere dudaklarımdan

verdiğim suyun acısından

bilmeden bastığım ekmek

boşa akıttığım su anam babam hakkı için

bir sözün ardına düşmüşlerin

külliyen yalan dediği ne varsa odur benim gerçeğim

direne direne doğrudur diye karşısına durduğum

bir zaman heyulası hakikat

kırdığım ve sonuna kadar açtığım

tüm kapılardan huzurla gir içeri

şiir bittiği anda dudaklarımda ölür

ben beceremedim bundan sonra

aşkı sen yaşat

meyhanelere gittiğimde evrilmiş

biraz gelişmiş biraz da kendimden

soğumuş bulurdum kendimi masalarda

kimseleri güldüremeyen bir soytarı görürsen beni hatırla

aslında olan da budur her şair için bir mısrada

büyük kalabalıkları severdi küflü mantar kokusunu

dilinde uyuşukluğu kırmızı şarapta şarkılarda ise ayrılıkları

belki biraz da abartıp yanındaymışımcasına

güzel adamdı be güzel severdi de

nazlı büyümedim ben eksik büyüdüm

hep kazıdım durdum tırnaklarımla yüreğimi

dilekte Tanrıyı unutmadım umutta ise

sakallarıma düşen bütün ahların bedelini ödedim

anladıklarını sandıklarım da oldu

bir süre sonra onlar da köhne bir binadan yıkıldılar üstüme

taşıyamıyorum sevdiğim sırtıma vurduğum dünyayı

kurduğum hayali yazdığım şiiri beni affet

dudaklarım ölür şiirimi sen anlat