Şiir Yazmak Istemiyorum

Şiir yazmak gelmiyor içimden

Sümela'dan Trabzon'u izlemek

Kış soğuğunda ki yas havasında

Patikalardan geçen bir cenaze

Üzerini örten koyu kırmızı bir bayrak

Altındaki omuzlar

Kimisi abisi kimisi babası

Kimisi ise can dostu

Yeşillerinde kaybolduğu beyaz tenli kız

Kan çanağı olmuş

Sanırsın ki

Bayrak işlenmiş gözlerine

Trabzon'da yas çayırları

İsyan eder tüm yeşilliğiyle

Sana,

Bana ve

O'na.

İsyanların eşliğinde,

Bir ana ağıtı öyle bir yanar ki

Ne can dostu dayanır

Ne çayır çimen

Ne de şiir yazan şair.

Şiir yazmak gelmiyor içimden

Yüreği sonsuz zamana sığmayan

Gencin bendeni sığar olmuş

Birkaç metre dörtgen içine

Yarım bıraktığı kavgası ve sevgisini

Emanet edercesine geçti patikalardan

Her birinden tek tek söz aldı sanki

Yeşilinden,

Mavisinden ve

Ölümün karasından

Öyle örtü yorgan toprağını.

Yarım bıraktığı şiiri ise

Ellerimde,

Tamamla dercesine bıraktı

Kalemimin altına

Tam tamına

Yirmi üçüncü mısrada kalmış

Belli ki elveda yazamamış

Yirmi dördüncü mısraya

Ben nasıl yazarım

Hoşça kal dostumu

Şiir yazmak gelmiyor içimden

Tek bir mısra bile zor

Hem de çok zor