Şiirde Isyan

Diktatördü acılar şiirlerimde

Tekrar ve tekrar dikte ettiler

Gözyaşıyla gelen hüznü mısralarıma

İlk isyan edendi,

Şiirlerimdeki noktalamalar

Ünlem, sarı isyan bayrağını çekerken sayfaya

Virgüle haykırıyordu

Eğme boynunu bu diktatöre diye

Nokta ise emindi isyanın haklılığına

Soru işareti ise çelişkilerdeydi

Gücümüz yeter mi bu dikte rejime?

Yakılan kıvılcım

Koca bir yangına dönüşüyordu

Kelimelerim de isyanın rengine bulaşmıştı

Her biri artık idamlıktı

Noktalamalar, kelimeler derken

Mısralar ve kıtalar da eklenmişti

Asilerin isyan ordusuna

Artık şiire isyanın gölgesi düşmüştü

Eylülün soğuk akşamı şahitti

Şiirdeki bu çatışmaya

Gördüğüm o kadar netti ki

Herhangi bir sanrı olamazdı

Asilerin ilerleyişi durdurulamıyordu

Acının askerleri geri çekildiklerinde

Öylesine şaşkın ve korkaktılar ki

Kaçmaya cesaret bile edemiyorlardı

Taa ki

Bir fotoğrafı görüp

Kaybolduğum gözleri hatırlayana dek

O andı yüreğime acının inişi

Ve diktatörün önlenemez ilerleyişi

Tek tek feda oluyordu asiler

Şiirlerimin kana bulanışı

Fotoğrafların tanıklığındaydı

Ve Ankara'nın şahitliğinde

Bilirim ki

Kalemine dokunulmaz olurdu yazarlar

Böylesine bir savaş gördüklerinde

Ve şairler mısralarında hep lanet ederlerdi

O dikte rejimi

Dikte edeni

Her eylülün o akşamı geldiğinde

Şiirlerime o günkü ateş düşer

Ve o ateşin

Her sıcaklığı bastığında

Yaraları aşınır bugünkü asilerin