Şiire Dek

Anadolu türküsüydüm ben

Bağrımda abdestli uzun havalarla

Kalbimde hiç susmayan camiilerin

Aşka sela okuduğu zorluklar vardı

Kendimi yediğimde

Başkasına toktum

Ayaklarımda tökezleyen cinayetlerle

Ukala insanların zamlı çığırtkanlıklarında

Ben, müsaadeye

Kendinden müsaade isteyecek insandım

Güzel sislerin kışa fal baktığı

Bir zahmetteydim

Türlü türlü hadsizliklerim

Zoraki bir kimsesizliğim vardı

Fıstığın yeşilinde kaybettim

Kafiye cinnetimin olduğu bir gün

O en sevdiğimi

Yitirdiğim mısralarda onu yazarken

Bende otuz üç kere yokluk

Bir başkasında ömürde çokluk olduğu

Anadan üryan gidişte

Kalbimi salçaladım

Kan bulaştı sandı hatıralarım

Aklımı kullanmaya beş

Ömrüme gidik raporu almaya

Tümden eş vardı

Gece, salyalı on bir buçuktu

Biri aşka her demken

Kalbim acıya lütufkâr

Sessiz bir mektuptu