Şiirleri Sever Şairleri Sayar Oldum
Öküzün trene baktığı gibi,
Bakardım şiir kitaplarının kapaklarına.
Hiç bir anlam bulamazdım.
İki - üç dize okuyup, sıkılırdım.
Geçerdim başka yapraklarına.
Sonra da bir köşeye fırlatıp,
Sobada yakardım.
Ne anlıyorlar sanki.
Para da vermiyorlar derdim yazanlarına.
Büyük konuşmuşum.
Şiirleri sever,
Şairleri sayar oldum.
Övünmek gibi olmasın.
Ben de şair oldum.
Defterlerini, kalemlerin mürekkebini bitiriyorlar derdim.
Boş yere gözlerini uykusuz koyuyorlar derdim.
Nefeslerini yoruyorlar, uzun uzun şiir okuyorlar derdim.
Oturmuşlar işleri güçleri yok saatlerce şiir dinliyorlar,
Şiir yazıyorlar derdim.
Okumuşlar ama ne öğretmen, ne doktor, ne avukat olmuşlar.
Ola ola meteliksiz şair olmuşlar derdim.
Ölen şairleri bile seviyorlar, sayıyorlar derdim.
Büyük konuşmuşum.
Şiirleri sever,
Şairleri sayar oldum.
Övünmek gibi olmasın.
Ben de şair oldum.
Yok, hayır, asla ben şair olmam ki derdim.
Boş işler bunlar öyle şeylerle uğraşamam ki derdim.
Her zaman ki konuştuğumuz cümleler,
Bir şiir için uykularımdan olamam ki derdim.
Büyük konuşmuşum.
Şiirlerimi, şairliğimi sever oldum.
Övünmek gibi olmasın.
Kimine göre hoca,
Kimine göre üstad oldum.
Şimdi şiirleri yazdıkça yazasım geliyor.
Şiirleri okudukça okuyasım geliyor.
Şairleri bağrıma basasım geliyor.
Yediden yetmiş yediye herkese şiir yazın diyorum.
Yazmayanlara kızasım geliyor.
Şiirleri seviyor,
Şairleri sayıyor,
Ve ayakta alkışlıyorum.