Şiirlerimi Dudaklarına Serpiştirdim..

Son zamanların en lüzumsuz portresini çizdim..

Görenler hayretlerini göz bebeklerine sakladı,

Dudakları sadece kendi gibilere kıpırdadı..

Dokunmadı hiçbiri..

Düşmedi gözlerinin derinliğine..

Hiçbiri parmak kıvrımlarını incelemedi..

Ben, avucunun kader çizgilerini bile resmetmiştim oysa..

Kirpiklerini gölge siyahına,

Saçlarını deniz kumuna buladım..

Şiirlerimi dudaklarına serpiştirdim

Şarkılarımı kulaklarına..

Büyüledim evrenin toprağını

Sessizlik...

İnsanlarda büyülendi..

Çamur karıştı bir kere kanlarına..

Periler üfledi rüyalarını saçlarıma

Üşüdü gümüş kokan nefesim

Bir hışırtıyla uyandı güneşim

Karıştırdım saçlarını dağların en koyusuna...

Darbelerim hafif ama derindi..

İnerdi damarlarından ruhuna

Oysa fark etmedi hiçbiri

Bu kadar mı körlerdi acaba..?