Şikeste

Uykulu gözlerin yorgunluğu var üzerimde

Bir mağara adamı gibi

Biraz gaddar, biraz da cahil

Günlerce kelimelere uzak

Aniden sevgiye susamış

Lakin sevgiden bir hayli uzak

Değdiği her kelimeye hüzün taşıyan

Parmak izleriyle dolu siyah kalem

İlhamını aldığı gecenin ihaneti kadar nankör

Yazdığı mısralar kadar gizemli bir ölü

Tohum kadar hevesli

Kuru ağaç kadar bitkin

Sessizliğin huzuruna varmış bunak gibi

Yerinden kıpırdamayan bir sandalye

Eski püskü ve süslü cümleler kadar hoş

Dikenleri sevilmeyen gül kadar ihtişamlı

Öyle bir kadın ki

Anlatılamayacak kadar derin hislere sahip

Kelimeleri ona yetiştirmek ne mümkün

Günlerin talihsizce bittiği şu hayatta

Ne tuhaf adam bu

İçindeki fırtınalara çiçekler ekecek kadar deli

Yüzündeki ihtiyarlığa kocaman gülüş sığdıran

Anlaması zor gibi görünen lakin kolay adam

Kadına olan hasreti kör çiçeklere hayat vermiş

Fırtınaların çiçekleri okşamasıyla yetinen

Sert, ruhsuz, söz dinlemez rüzgarlarında

Hani tahilsiz duygular varya

Dağlara karşı durabilecek kadar yürekli

Onun ses tonuyla paramparça olacak gibi

Seslenişi de, gözleri de rüzgar kadar keskin

Son kelimelerinde bitmeyen özlemi gibi sonsuz

Ürkek bir kedi yavrusu gibi

Suskunluğu kadar gizemli sevda

Gözlerindeki sessiz aleve gizleniyor...