Silindi Aşk Tablosu
Kovuldum; kalp semtinin aşk vefası şehrinden
Dağ çeşmesi andıran, buz yükü ahvalimle
Kadim ömrüme nazır kirpik ucu nemimden
Ufaldım kuma döndüm çare bulmaz derdimle
Söyle bana serabın, çöllerin Melikesi
Neden her ses içimde kendimin katilidir
Sen aşkın mâbûdesi ben ışık pervanesi
Gönlüme akan ırmak h’isyanımın selidir
Döküldü bak leylaklar, yürek iklimim soldu
Kahrından öldü bahar, üşüdü kuru yaprak
Yenildim, çaresizce umudum tufan oldu
Hayallerim kül artık, rüyamı örttü toprak
Silindi aşk tablosu, boyalar solgun renksiz
Bilirim deva değil çığlığım haykırışım
Gölgem gövdeme ağır, ışık kırık, sebepsiz
Kaderin darbesine, cılız baş kaldırışım
Söyle, susma ç’ölümün yegane melikesi
Dil susarsa harflerde yok olur mu mesnetsiz
Sözlerki damarımda sen sen diye akarken
Kalbimin odağında hayat kalır mı sensiz
-n u r e t t i n ÖNDER