Simandaki Gam

Sarp kayalara çarptı bir dalga

Sonra birken oldu paramparça

Tıpkı sevdaya çarpmış insan gibi

Dağıldı, yok oldu hunharca

Ha! Kuşlara da fazla imrenme

Uçmanın da çoğu çırpınma

Martılar feryat eder içindekileri

Bir parça simit için sanma

Değmezsin güneşe, dönmezsen kalırsın ham

Yalnız aynaya bakınca görürsün simanda gam

Kırık parçası saç telin kadar fazla

Kemiksiz olabilir, fakat kırılır sanki cam

Düşünmeden söylediğin her şey kafamda

Gece olur yankılanır durur odamda

Bir söz bazen kurşun gibi deler insanı

İz bırakır en kuytu hatırada

En çok titreyen alev söner, kesilir

Bazı yangınlar sessizce içe sinilir

Bir çift göz bırakır ömrüne derin sızı

İnsan bazen yaşarken usulca silinir