Şimdi Hangi Masalın Ortasında Susulur

Önce çocuk sesleri sustu avluda.

Sonra balkon demirine bağlanmış bir uçurtmanın

içine dolan rüzgârdı konuşan,

mevsimi geçmiş bir günah gibi.

O vakit anlaşıldı

külün de bazen maviye çaldığı.

Bir tüfeğin dipçiğinde unutulmuş çiçek tohumlarından

ve gıcırdayan tahta merdivenlerden

sorumlu tuttular beni.

İncecikti…

İşte tam şuramda

bir trenin sonsuzca uzaklaştığı o istasyon

ve raylara sıkışmış bir kelebeğin

henüz kurumamış lekesi.

Hangi makas kesti iyileşmeyi kökünden?

Hangi yeminle bağlandı bileklerimize

deniz kabuklarının içindeki o derin uğultu?

“Ölmek için fazla erken,” diyordu doktor;

sevmek içinse çoktan geç kaldığımızı

bir falcının fincanındaki

dilsiz telve haykırıyordu.

Şimdi soruyorum:

Ey kalbimizi kum saatine çeviren,

ey gölgemizi bir ağaçtan ayıran şey,

bu taşan süt müdür sofradaki?

Hatırlamak mıdır bu imkânsız maviliği?

Yoksa göğsümüze saplanıp kalan

o kırık ibriğin soğukluğu mudur?

Şimdi hangi masalın ortasında susulur?

Hangi mevsimin tülbendine sarılır bu titreme?

Annemin ilaç saatleri geçti çoktan.

Babaannemin tığ oyalarında kaybolan

o son turna kuşu yok mu —

gökyüzüne geri veremediğimiz…

Ne zaman birinin adını ansam,

bahçemizdeki incir ağacı

sütlenir gecenin bir vakti.

Ve kimse bilmez

köklerinin cehenneme değdiğini.

Balkon kapısında unutulmuş bir gelinlikti çocukluğum;

tüllerinde sararmış sigara lekeleri.

O mahzende kilitli kalan ikiz kardeşim ki

hep onun yerine konuştum sofrada;

onun yerine sustum,

onun yerine kesildi saçlarım

aynanın karşısında.

Şimdi çıplak omuzlarımda büyüyen

o yanlış kanatlar

her uçuş denemesinde

tavan arasına sızan yağmur sularına çarpıyor.

Ben ne zaman göğe niyetlensem,

evin çatısından eski bir korku damlıyor.

Ellerime bakıyorum, ey seyirci;

bu çizgilerden hangisi bir cinayete açılır,

hangisi bir duanın tespihinde düğümlenir?

Bir serçenin kopmuş başını

kim diker gövdesine?

Hangi terzi sökebilir

bu utancı yakamdan?

Çünkü gözlerim

yırtılmış düğme iliklerinde unutulmuş;

çünkü boğazım bir arı kovanı,

her yaz ikindisinde yeniden çatlayan.

Şimdi dağıtın ne varsa ortada.

Kırmızı fayanslara çarpıp parçalansın sesim.

O kırık aynaların her parçasında

kendi yüzümle boğuşsun ölüm.

Susmanın da bir tınısı varmış meğer.

Upuzun koridorlarında

o devlet hastanesinin

Öğrendim:

En çok susan,

en derinden kanarmış.