Şimdi Ne Olur Diye Sorma Bana

Bazen ile başlayan günlerim oldu

Gecesi keşke nöbetleriyle son buldu

Şimdi bana iyi kilerin koynunda bir gün verebilir misiniz?

Acınası yürek yanılmalarıyla doldu gözlerim

Sonra yangın yeri gibi alev ateş anlımdan fışkırdı

Çocukluğumun gülümsemelerini bana bulabilir misiniz?

Sokak arasındaki penceremde bulutlu gökyüzüne gözlerimi diktim

Güneşi odamda gizlemek istediğim saatlerdi

Masamın üstünde bir resim, yanında bir kâğıt ve kalem

Yazmakla bitmeyecek düş kırıklıklarım oldu

Ayrılık gidenden kalana bir ihanetti sanki

Oysaki kalandı adımlarına sahip çıkamayan

Gidenin arkasından cesaretli adımlarla kovalayamayan

Yokluk yoksulluk yerine geçermiş

Yokluk, olması ihtimal dışı zenginlik hayâlı

Yoksulluk, kazanılması gerekenden mahrum kalmaktı

Yani insan elindekiyle yetinmekle kazandığını zannettiği zamanlardı

Saflığın aptallık oldu ve aptalların yönettiği cahiller yan yanaydı

Bir ömrü bir günde yaşayacak kadar kısa eylemleri olanlar vardı

Uzun sözler daima soluksuz kavgalara yol acardı

Kavgalar bileğin hürmetinden çoktan ayrıldı

Anlaşmak sadece yenilginin mahcubiyetinde

Kızarmayan yüzlerin elerinde kaldı

Yazık oldu diyecek değilim ya arkadaş

Ektiğinden fazlasını umut etti insanoğlu

Oğlu kadar yaşarım sandı da ölüme kafa tuttu

Emeğini başka ellerin duasında serpti toprağa

Şimdi ne olur diye sorma bana

Sorma ki bende yok olan insanlığıma acımayayım

Yıkılmış duvarlar içinde ateş yakıp durmayayım

Ya varlığıma alışayım

Ya da senden gayri bende yok olmanın utancına yüz kanatayım