Şimdiki Zamanın Gelecek Korkusu

kaç kez yanlış fotoğrafların kahrını çekecekti kalbim

-haziran-

esmer saçları vardı benim hikayemin

nefesini buğday tenli kelimelere üfledi

soğudu suskunluğum

bir vardım hecelerde, bir yok oldum...

saçında rüzgarı taşıyan bir yalan sarıldı boynuma

inandım rüzgarına

alsın götürsün istedim beni burdan

değsin kokusu kokuma, uçalım sonsuzluğa

-hazin-

kendimde suç aramaya başlayan avuçlarımda

aklımı kaybettiğimi ima eden çizgilerime kanıp

hayat yolu denen tren raylarında ölesim geldi

akılllanmadım hiç

yirmi kere yirmiş beş aynayla yüzleştim

haziranlarca, her haziranda...

/bir hazin an'dı, sanki yüzümü kovaladı

ne hazin bir an'dı, hep kalemimi oyaladı/

mürekkebi ölü kalemlerle, kefen beyazı kağıtlara dokundum

ceset kokulu şiirler ördüm yokluğunun saçlarından

ve gözlerinden kan damladı soğuk bir şiirin

sen, ne acımasız bir suçun vebaliydin

-an-

gerçek yüzün, yüzümün iç yüzünde

su yüzüne çıktığı anda

hüznüme ket vurma provalarım yerle bir oldu

ve yazmakla ağlamak arasında tek fark kaldı

hüznümün göz bebeği

/sana ağlarken, hiç yazamadım

ama seni yazarken, çok ağladım/

zamanlı fakat amansız bir vedaydı bu belki de

oyuncağı kırılmış bir çocuğun hüznünde buğulandı

kalp kırıklıklarım...

fail-i tanıdık bir kayıbın gölgesinde

tek heceye ömrümü harcadı, suskun 'hoşçakal'ların

öyle ki, hiç bir uğultu sessizliğin kadar ağrıtmadı başımı

hayatının sükut felsefesini

'gecenin dördü' bile ayakta alkışladı

ve Yusuf'un güzelliğinde, Züleyha'nın aşkına er(i)di ellerim

ben artık sana şiir yazamam belki

ama sen yazmazsan

gücenirim...