Şimdiye Uyanış
Bilince
Kayıplar yarattı
Sihirli derinliğin
Kımıltısız yerinde
Yaşam ritmi kırıksal
Düne ölüp bu güne uyanmayan
Uyan
Başkalaşmanın içinde eksiklik değil
Yalnızlık
Bazen bıkar insan
Hayata tutunup kendini ıskalamaktan
Duygulara sınır çektiğimiz
Ey sabrın tehlikeli erdemi
Tekinsiz karanlığa sinen
Hiçliğin alerjik kardeşi
Daha vahşi
Daha ihtiraslı
Daha coşkulu
Dizginsiz ürperti
Soyutlanmış soğuk benlik
Masumiyetin kutsal melankolisi
İç içindeki imimize korkumuz
Dışa bağımlılıktan değil
Gökten dökülen kıygın yağmur
Denizine akan su
Hareleniş ve duruluş
Umudun tükenişini ama hırsın çoğalışı bu
Tut beni
Tut
Bükülmüş dalga gibi kavrayarak
Çatladığın yere çarp
En çok aradığım imkansıza vararak
Sonra dökülüp git
Bu an ve zamanın içinden
Sonsuzluğuna
Yoksa acı bir çığlık
Susuz yanılgının yansılarına uyacak
Yorgun ölülerin
Şimdi susuyorum
Göçebe ağızlı dizenin
Ötelenen sesinde hıçkırarak
Daha çok da şiirin altın ışığında
Yüzümü bırakarak
Hayatla ilk öpüşmem çok uzak...