Simit

Adımları mecalsiz bir anne

Mahçup bir beden diliyle

Yaşlı simitçiden

Elini tuttuğu çocuğu için

Simit istiyor

VERESİYE

Simitçi iç çekiyor

Onulmaz kederiyle

- Bu ne ilk ne de son veresiye -

Uzatıyor simidi,

Titrek elleriyle

AFİYET OLSUN eşliğinde!

Belli ki simitçi

Bunu her gün yaşıyor

Turist gözlerimde buğu,

Dilimde bir kaya ağırlığı

Adımlarım yere çakılıyor...

Oysa

Ötekiler, berikiler

Ne çok biliyor,

Ne çok görüyor her gün

Meğer sıradanmış hikaye...

Hem içinde hem dışındayız kabusun

Ve kahraman oyuncularıyız trajedinin

Alışılmış maskeler içinde

Alkışlanmıyoruz sadece...

Sis bürümüş yedi tepeli şehrime

Deprem olasılığıysa

Özgünlüğünü korumakta

Kıvrandığım uykumda...

Soruyorum şimdi kendime:

Boğazıma düğüm atan kalbimin

Ne faydası var karnı aç çocuğa

Utançtan yere bakan anneye

Hükümsüz bir öfkeden başka.

H. K23/26 İst