Simsiyah Dost

dostum aklını başına devşir

gölgelerle sevişiyorsun

ölü hayalleri göm, sen sana lazımsın

sevda dediğin yeldi, esti geçti

sabrı katık yapıp doyduğun

isyanlara sarılıp uyuduğun

dört duvarları unutma

bulanık sular kandırmaz seni

bırak yansın için, rahmet yağmurları yağana kadar

bırak uyusun içindeki çocuk

düşlerinde maniler yazsın kurşun kadar ağır

memleketi yemyeşil,

nehirleri kızılçık şerbeti

kadrini bilmeyenlere amber kokan şiirler yazma

bırak kan tükürsün dudağın sevdaların hasını bulana kadar

hikmetinden göç etme, yanmazı da yakar göçebe elemler

varsın pusu kursun, kırıldı dediğin kalemler

şimdi nerde ,uğruna can verdiklerin

esip geçti yel gibi,

geçit vermez bel oldun

nurdu

aydı

ışıtır sandın

söndü,

gönlü geçti, el oldun

ateş düştüğü yeri yaktı, közü kaldı

çoğu gitti azı kaldı

ömrün özü kaldı

dik dur , daha çok yükün var

// elleri simsiyah bir dost şiirler yazar kafiyesiz

dilleri simsiyah bir dost tanıktık eder kifayetsiz //