Simsiyah Kar

alırlar ölümü sevdanın lügatinden

tavanı çöker dünyanın

yine eser aşkın rüzgârı aşkın burçlarından

akar hüzün denizine umudun ırmakları

kar yağar, yapayalnız avare ve simsiyah

af diler yer gök, melekler ağlar

deniz kokar yosun tutmuş yürekler

ilk veda, son buse tadında,

öpülmeyi bekler

konuşmak anlamsızdır

hatta bakışmak bile

ganimettir yalnızlık

onurlu bir savaştan arta kalan

paylaşılmayı bekler

savunmasız kalırlar aşk meydanında

oysaki cenk meydanıdır,

ölüm pusuda bekler

bedensiz ruhlara yaslanır

kıvranırken fani bedenler

tüm maskeleri yaksan aynaya bakamazsın

kalelerin düştüğünde

ve, hiç bir şehri sevmezsin şiir yazacak kadar

alırlar sevdayı ölümün kucağından

kıyamet kapıda bekler

simsiyah