Sîne-i Yâr Meyhânesi

Ehl-i aşkın dergâhıdır sîne-i yâr meyhânesi,

Meyhâneyi dergâh kılan, lâl leblerden peymânesi.

Mey değildir serhoş eden, peymânenin âteşidir,

Sun ey sâki, ben de oldum o leblerin dîvanesi...

Kızarttıkça gül ruhsârı, vuslat ânının sürûru,

Pembeleşir ipek teni, rahşân olur yârin nûru.

Etrafında dönüp yaşar, hem sevdâyı, hem gurûru

Sonu, yanmak sinesinde, nûr-u yârin pervânesi....

Şiirin Açıklaması

Aşk ehlinin muhabbet yeri olan meyhane, yârin sinesidir

Onu muhabbet yeri yapan, şarap rengi dudaklardan kadehlerdir

İçki değil, o kadehlerin (dudakların) ateşidir sarhoş eden

Ver saki, ben de o dudakların çılgınca tutkunu oldum.

Gül yanakları, vuslat anının sevinci, hazzı kızarttıkça

Teni pembeleşip, daha parlaklaşır sevgilinin ışığı

Etrafında döne döne seyrederek sevdayı yaşamaktan gururlanır

Ve, pervane gibi, o ışığın (ateşin) ortasında, sevgilinin sinesinde yanmaktır kaderi.