Sırra Vurur Dem

Ey hüznün sesine kulak veren yağmur

Duydum ki yüreğimizin sessizliğine ağlıyormuşsun,ağlama

Biz,nefsini döven demirci gibi lâl olmuşuz ummanında

Öyle bir çağlıyorsun ki durma aşk ile çağla..

Bir ney üflüyor rüzgar, kalplerimize ılgıt ılgıt

Bir dalya uzatıyor başını göğsümüzden içeri

Boylu boyunca saran feracesi ile

Öyle efsunkâr öylesine ahenkli

Son kuru yaprak da düştü dalından

Tamamlandı kamer

Artık kavuşma vakti

Durma yağmur,durma yağ,ağlama

Biraz daha berraklaşıyor can suyu

Kum taneleri karışıyor toprağa

Toprak su'ya

Boy veriyor talkımlar sürûr içinde

Bir güne bakan fışkırıyor toprak anadan

Şiir gibi bakıyor güneşe

Güneş gözlerimize

Kozasını yırtmaya hazır ipek böceği

Öylesine muktedir ve öylesine manidar

Som bir huzur asılmış göğün bakışlarına

Artık sırlanma vakti...

01 Mart 2011 İzmir