Sırrın Tek Tanığı

Yalnızdı

Ve yalnız özünü severdi

Paylaşmazdı sırrını kimseyle

Her gördüğü aynada kendini öperdi

Sonra büyük bir pişmanlık içinde

Öptüğü yeri acıtır, kanatırdı!..

Her an değişen bir yüzü

Hem gülen, hem ağlayan iki gözü vardı

Ne sevmeyi bilirdi, ne incitmeyi

Dostu da düşmanı da yalnızlıktı...

Sıradan bir gündü

Gizlerinden kurtulmak istedi

Yalnızlığa sarıldı

Aynanın önünde durdu

Önce aynanın sırrını dinledi

Sonra kendi sırrını anlattı

Ve sonunda aynayı kırdı

Sırları yerle bir oldu...

Ruhu bedeninden ayrıldı

Elinde sadece cam kırıkları

Ve acısı kaldı

Paylaşılan tüm sırlar kan revan içinde şimdi!..

Ankara/14 Ocak 2015