Sis Çöken Bahçeler

Çok sefilim sensiz

Ayaklarımın altı üşüyor

Elimi sokamıyorum ceplerime

Utanıyor ellerim

Ellerinden uzakta

Ve ısınmak istemiyor başka bir yerde

Bırak soğuk kalsın

Essin rüzgarlar

Bırak kızarsın yanaklarım

Hasretin nasılsa içimi yakar

Konuşmak gelmiyor içimden

Susmak, belki de en güzeli

Sen susuyorsun

Ve yazarak anlatıyorsun derdini

Boğazına düğümlenenler

Durduramıyor ellerini

Şimdi ben

Çok yalnızım

Kendi benliğimden ırak

Senin nefesinden uzak

Bilir misin evinden uzak kalmayı

Bilir misin sen mahrum kalmayı

Ya da sever misin sis çökmüş bahçeleri

Hatırlar mısın geceleri

Beş yapraklı pembe çiçekleri