Sise İtiraz

Gündüzün teninde, gerçeğin yılgısını aşan

Binlerce hicran

İçime sahrayı sardı

Ta ki heyuladan mavi bir vakite kadar

Sende firari mevzularımdaki

Akarsularım korkusuzken

Benden isyan ellerin çehremi yaktı

Ve kanaatimin arifesinde

Bütün gönül manidar kaldı bakiliklerime

Duyduğum yalnızca eli kulağında bir sabahın

Saçlarında saklamış intibahıydı

Ruhuma maderi anımsattı

Ve yinelenen ressamın çizimlerindeki çocukluğu

/Ben böyleyken

Sen,

Tutsaklığı

Sıcak bir operanın nidalarına bırak şimdi

Ve öyle gel yanıma/

Zamanın kanatlarında dili bambaşka olan alem

Safayı lanetli yaşamında bugünledi

Ulu karanlığın kendinden korkmayan yarını

Kalabalık çığlığı

Kararsızlığını

İnanç suretinde besteledi

Ki korku şiirin yalnızlıkta yorgunluğu

Ve yüreğin bahtında duymayan sağırı

Senelik hüzünlerden biraz ekabir alan kutlu düş

Seherde seyrini beyhudeledi

Arşı yıkan gecenin soğuk aydınlığında

Bir hulul,

Umursamayan çiçek tohumuyla beyazlığa yansıdı

Bu uzun ömrün doğumu sisifte düştü

Sık boğulmalarında yoksul kuş sürüleri

Gelecek dünlerine ağıttan, yaz ayazına kendini bıraktı

Kandilleri sönen bir mumun lisanını

Masallaşan uykusuzluğun

Ürküntüsünü

Kuşkuların gökyüzüne bırkatığı yerde aradı

Çareyse iki sitemin arasında kalan bir tema

Ayaklarım

Serptiğim ayın gece sisine itirazken

Ellerimde yanan ufuk çizgisine ölümü yazdı

Tan kızıllığı bir dolu sonra

Yağmur epeydir tablolarımda bir elvada süsü

/Artık gelmelisin diyor bir ses

İnanıyorum zamanla ona

Sebep yokken.../

Tarih; Geçmiş zamanlı bir yüreğin içinden geçerken