Sıska Çocukluğum

Hiç isimsiz korkuları salmadık yüreğimize.

Her korkumuzun bir ismi oluyordu;

mesela baba korkusu modaydı ozamanlar mahallede,

bazı muhafazakar kesimlerin çocukları

Allah'tan daha çok korktuklarını söylerlerdi.

Bize ne kadar inandırıcı gelmesede,

inanmak zorundaydık ;

çünkü biz oyun arkadaşıydık.

Oyun arkadaşın olmadımı,

vasıfsız bir işci gıbiydin mahallede.

Bir de aralarına almadılarmı seni,

Çocuklugunun en acı günlerini yaşıyordun

ve kocakarıların çay kokan dudaklarının yaptıgı,

Anadolu şivesiyle betimlenen kişilerin;

dedikodularını dinliyordun.

Bizim süper mariolarımız vardı

power rangerslarımız da ayrı bir tat.

Ben kırmızı rangers

ayşe sarı;

yusuf siyah oluyordu.

Komşu Remzi Dayının tahtalarından

kılıçlar yapıyorduk,

aklımız sıra

kötülerle savaşıyorduk...

Bir de sapıklar meşhurdu ozamanlar,

akşam ezanından sonra kara çarşaflı erkeklerin;

mahallede çocukları kestiği söyleniyordu.

İçimizde mistik bir korku

ve kaleye çektiğim şutların

korkunun etkisiyle falso alması ,

acayibime giden bir durumdu.

ilkokula başlamıştım.

Artık bende kitap kokuyordum

Atik Ali serisini bitiridğimde,

96 ın mayısına dayanıyordu bahar,

hala okumayı yenı söken arkadaşlarım vardı.

Onlarla dalga geçiyor

üstüne de kavga ediyorduk...

Akıllı bir çocuk olarak nitelendiriliyordum çevremce

ama övgüler hep babama geliyordu...

Babam çok sert adamdı

Elleri nasırlı gözlerinin altı çökmüştü.

Onu hiç öğle vakti evde görmüyordum

bize bakmak için taş taşıyormuş,

annem öyle diyordu...

kolay değildi ;

biz beş kişilik bir aileydik

birde abilerim vardı benim

biri Hikmet biri Murat idi.

Hep murat abimin kurdelalarına özenmiştim.

Çocukluğum bu dönencenin ,

çevresinde geçiyordu.

Yatalak düşlerim vardı ozamanlar:

Mesela onsekiz vites bisikletimin olmasını istiyordum.

ben de kantinden köfte kokan

Ekmek arası peynir yemek istiyordum,

düşlerim babamın taşıdıgı taşlar gibiydi;

bir türli kaldıramıyordum...

artık babamı geceleride göremiyordum

ve çocukluğum olağanca hızıyla akıp gidiyordu.

Resimlerimde hep şiddeti işliyordum.

Balistik düşüncelerim şekillenmeye başlamıştı.

Mahalledeki ağabeylerimizden gördüğüm kareleri,

kafamda kendime uyarlıyordum.

Kızlara hava atış yöntemlerimi kabul ettiyordum kendime...

Ve hayatım devam ediyordu

bir kıvılcımın ömrü yettiğince...

Bir yaz günü,

puntolara kazınmış,

şehit hikayesini dinliyorduk radyolardan.

Dinlerken kapı çalıyordu ,

annem bakıyordu,

annem bayılıyordu;

figan feryat içinde:

Hikmet abim ölüyordu

ve omzu çürümüş babam

bu yüküde kaldırıyordu...

Vardır bundada bi '' Hikmet''

Vatan sağolsun diyordu...

İlk defa kendim için değilde başkası için ,

döküyordum gözyaşlarımı evimizin bahçesine.

Ve bir çiçek yetişiyordu sanki,

Adını sonradan hüzün koyduğum,

dikenleriyle balonumu söndüren ;

kültür bitkilerinin aksine,

bir yararı olmayan bir çiçek filizleniyordu.

Gözyaşlarımın Ademle birleştiği yerde...

Siteye vermeden 15 dakika önce yazdığım bu şiiir ; içinde yapamadıklarının hüzünlü anıları,yutkundugunda aklına gelenler özlem kokan ve sitemizdeki bir şairimizin dediği gibi : Bulutları elma şekeri sanıp hep çocuk kaldıgını hisseden herkesedir...