Siyah Adam

Vadide saklı bir yer:

Buğuyla perdelenen şu çizgideki heykel!

Ne sen sor üstadım

Ne dilim varsın anlatmaya;

Tabancasından sıktığı, topraktı çocuğun

Ölüm değmeyecek sanıyordu tenine siyah adam

Beyaz gömleğindeki düğmeyi göstererek konuştu:

"Bak, elmas!

Bununla yüz tılsımlı can daha senin olur."

Püskürüyordu oysa dalgalar arasından toprak

Hiddetlendi çocuk, titriyordu parmakları

Dedi ki: " Annem... Onu istiyorum"

Kara adamın saçları beyaz oldu

Teni beton

Tüyleri uzadı dal gibi

Öyle ki yetişemiyordu gözleri;

Mazide salkımı büyüyen fidanlığın

Devrilmiş sehpasına.

Elmaslar küçüldü, pire gibi zıpladı bedeninden

Kaskatı kesildi siyah adam

Çocuğun parmaklarından düştü tabanca

Toprak yön değişti: "Hayır!" dedi

Bilemezdi ki çocuk, elinde tuttuğu oyuncak

Siyah adamı kucaklayacak

Asırlar sonra bu beldeden geçenler

Bilmiyordu ki, kireç tutmuş şu beton

O siyah adamın gövdesidir