Siyah Nokta Düştü Aşka

Aşk beyaz olandı;

Ayrılıksa siyah...

Biri soğukken, yakardı diğeri...

Sırayla oynarlardı oyunu çünkü.

Önce biri sahnede oynayan, diğeri alkışlayan;

Sonra diğeri oynayan olurdu...

İlkin biri idam sehpasında;

Cellat olurdu diğeri..

Önce biri saklanırdı;

Sonra diğeri onu yakalardı...

İlkin biri körebe olur,sonra diğeri..

Aslında sevmezdi bu iki arkadaş birbirini;

Ama ezeliydi işte ilişkileri..

Ayrılık biraz bencildi; o yüzden haz etmezdi aşk ondan....

Çünkü aşk;sencildi hep.

Diğer ben için yaşardı...

Ama ayrılık bilakis,kararttımı bakışlarını;

Soğuk bedeniyle ayırırdı iki BEN'i...

Ya da çok mızıkçı olurdu,oyunun ortasındayken.

En güzel,en saklı yerdeyken aşk;

O,SEN den vurup; buluverirdi onu hemen...

O yüzden sevmezdi;aşkla ayrılık birbirini..

Çünkü aşk saftı, beyaz gibi...

Ama ayrılık;ölüm gibi siyah olandı..

Siyah beyaza ne kadar yaklaşsa;

Beyaz mutlu olur, gelecek kendine sanırdı....

O kadar SENcil oluşundan...

Siyah yine yapardı ama sonunda oyunbozanlığını...

Beyazın; o bir damlacık kadar düşüp boyadığı yeri;

Kaplayıverirdi sessizce, sinsice...

Ve beyaz sonsuza dek kararırdı;düşüp büyüdüğü yerde..

Bu yüzden sevmezdi;siyahla beyaz birbirini..

Bu yüzden gelince biri,giderdi diğeri..

Bu yüzden tükenir;ölüme soyunurdu aşk, ayrılık gelince...

Tüm siyahlar size sesleniyorum:

UZAK DURUN HAYATIMDAN!

BENİM BEMBEYAZ DÜŞLERİM VAR!