Siyah Nur

Saklanacak yeri olmayan bir çocuğun

Suçlu gözlerinde buldu beni aşk.

Siyah Nur.

Ruhumun neresine gitsem

Hep o aynı gözler

Kadim bir aşinalık

Lâyezal gül kokusu

Ve cezbeden korku.

İnşirah tadında ölüm

Yahut lâhuti bir perde olmalı bu.

Sen siyahın her şivesiyle güzelsin ey nur.

Uzak iklimlerden

Mülteci sancılar taşıyan kervanlar gibi

Ayrılık aşılıyorsun toprağıma

Mahreçsiz bir lisandan

Şarkılar söylüyorsun ilk sesiyle âlemin.

Görmeseydin eğer gözlerimi

Sana meleklerin avucundan su içirebilmek için

Yağmur damlalarına saklayabilirdim kalbimi.

Kâinatının bir ucunda

Gökyüzünü kaybetmiş ay,

Gecesini arayan rüya,

Adını bilmediğin bir yıldız olabilirdim.

Beni korkutan

Yokluğun, ya da varlığın olsaydı eğer

Bunu anlayabilirdim.

Oysa, mutlak bir tevekkülle sevdim seni

Ve hiç incinmedim acılarımdan.

Toprağa düşen ilk kar tanesi bilir eriyeceğini

Pervaneler bilir neden yanmaları gerektiğini

Ve aşk bilir

Ölümün onu hiç bir zaman öldüremeyeceğini.

Son seferinden

O iki siyah nur gözlerinden

Geriye dönseydi keşke turnalarım.

Ölümü inkâr eden aşklar gibi

Bende inkâr edebilirdim gözlerini.