Siz Hiç Gülümseyen Adımlar Gördünüz mü

I-

Kocaman evin

Kocaman anılarında

Kocaman bir aile yaşardı zaman içinde

Ve bu kocaman ailenin kocaman dalları gibi büyüyen

Kocaman gövdeleriyle iki palmiye ağacı kök salmıştı

Budanan kabuk yapraklarının oyuklarında

Çocuk beş taşlarının saklandığı

Ve kadife tenli mayıs güllerinden serpilen kokusuyla

Kocaman gülümseyen canlı duvarları vardı

Bahçesinde

Ve başları üzerinde hiç akmadan duran

Dev gibi kocaman çatılarıyla

Mis kokulu aşlarının piştiği

Soğuk havalarda üşümüş yürekleri ısıtan

Bir de sobaları vardı sıcacık mutfaklarında

Bahçesinde yetişen

Yemyeşil asma yapraklarından sarkan

Ve sanki pencereden içeriye dolacak kadar yakın olan

Üzüm koruklarına ne demeliydi!

Ya saksıların içinde kurulan fesleğen kokularına!

Onlar da bir gelincik edasıyla

Her sabah buram buram yayılıp

Süzülürdü adeta kocaman evin pervazlarından

Güneşle yıkanmış odalarına

/Oysa sadece iki küçük oda ve mutfaktan ibaret olan evin/

Bu kocaman evin

Kocaman bahçesinde

Kocaman bir aile daha yaşardı ki;

Her sabah gün ışığıyla uyanan kedileri ve kuşlarıydı onlar da

Yalınayak koşturan iki küçük kızın

Fısır fısır gülüşen çocuk bakışlarıyla

Oynuyorlardı hayatla

/Bir gün rollerin değişeceğini bilmeden/

II-

Bu sabah taşların eskiyen yüzüne rağmen

Şaşırtıcı bir çocuk masumluğuyla

İnadına bir bahar gülümseyişinde durdu zaman

Hayretler içinde kaldı anılar

Koskoca basamaklardan birer birer indiler

Adımlar karşısında çoğalarak

/Sanki düştüler/

Sonra bir anda iki kocaman gülüş kondu

Pencerenin pervazına

İki küçük kız

İki kız kardeş

Küçük dev cüsseleriyle ne kadar da canlıydılar!

Aniden belirivermişlerdi tam oracıkta

Yine kocaman çocuk gülüşleriyle buluştukları bir gündü

Oyun oynuyorlardı pencere arkasında

Merdivenler ortasına dökülen anılar

Saçılınca her yana oyuncaklarıyla

/Basamaklar güldü/

Çocuklar mutlu

Tatlı bir masumluk halleri okunuyordu gözlerinden

Çocuk saflığında çıplaktılar fakat

Çocuk kadar büyük dünyalarında

Giyiniktiler oysa sıkı sıkıya

Zaman; Melek yüzlü çocuklar eşliğinde

Aniden geçti önünden sabahın

'Buradayız halâ' diyen bakışlarıyla

Azar azar çoğalan adımlardan akan mazi

Çıkması zor inmesi kolay sanılan

Her basamak bir duraktı anılara

Bir dolup bir boşalan

Geleceği besleyen o merdivenler ortasından

/Yoksul bakışlar eşliğinde aktı gözler önüne/

/Azalan basamaklar çoğaldıkça anılar büyüdü

Hayaller küçüldü/

Oysa umutlar çok basamaklar azdı

Küçücük adımların çoğul düşlerinde

Birden kayboldu çocuklar

Gülümseyerek pencere pervazından

III-

Basamakların sonunda

Son bir kez daha geri döndü adımlar

Kocaman evle vedalaşırcasına

Hasret kokan merdiven taşlarından

Arasında akşam sefalarını arayan

Hüzünlü bakışlar döküldü anılara

Oysa hiç bir şey kalmamıştı bahçede

Birkaç tohum ile bir iki dal parçasından başka

Hepsini kesmişlerdi köklerinden

Yazık!

Hem de o koskocaman palmiye ağaçlarıyla birlikte

Hiç acımadan

Hele kadife tenli güllerden

Eser bile kalmamıştı geriye

Hayalinden başka

Kökler

Ağlamayın sakın

Varsın kessinler hepinizi

Düşünün ki!Yoktan var oldunuz!

Kesmekle biter mi kökler!

Ya umutlar!

Kesilen her bir daldan düşen tohumlar

Yeniden filizlendi bu sabah

İki küçük kız kardeşin gülen gözlerinden

Merhaba dediler hayata

'Kocaman ev gerçekten kocamanmış'

Dedirtti

Gülümseyen adımlar

Ve kız çocukları ....!

01 Şubat 2010 İzmir

Bu şiiri; O iki küçük kıza hediye ediyorum.

Adımları hep gülümsesin sevgiyle..