Sızı

say ki

toplama kampından kaçtım

arkamdaydı nefretin askerleri

beni şakağımdan vurdular

ölmedim...

ellerimi parçalanmış bir çocuğa bıraktım

gözlerim terk etti beni

maviymiş gökyüzü

görmedim...

yüreğimde istif istif yanık insan cesedi

zorba bir sızı kovaladı beni

toplu mezardı insan gözleri

utanç taşıyordu kirpiklerden

bir fotoğraftan konuşuyordu ölü bir kadın

"aç susuz bıraktılar bizi," diyordu.

"sonra kurşunla doyurdular bedenlerimizi"

kurşundu

baruttu dili

şuncacık bir kadındı

dudağımda donan çığlık kadar sıska

sığmıyordu zulüm hiçbir mezara...

sevgili say ki

cehennemde yeşil bir ağaçtım

yakıtı kindi ölmüş insanlığın

yaktılar beni

kor oldum tutuştum da

yanmadım...

11 Ağustos 2013 braunschweig