Şizofren Akşamın Son Operası

1

sen şizofren akşamların körkütük sarhoşu

yalnızlıklar operasının tek kişilik senfonisi

sen.. sağır, dilsiz ve kör bedenin lirik esiri

kendin bile duymuyorsun müzikalin sesini

hadi kulaklarını aç ve dinle

hiçbir enstrüman çalmıyor

şuraya bir baksana seyirci koltukları bomboş

localarda hayaletler geziniyor

birkaç gölgeden başka bir şey ilişmeyecek gözlerine

hadi baksana, bir korkak gibi saklanacak mısın

sen tükenmiş bir asrın unutulmuş yıkıntısı

sen...

2

ben sırtımı çoktan döndüm maskeli yüzlere

gölge ya da gerçek olmaları

ya da hiç olmamaları umurumda bile değil

asıl sen duyabiliyor musun geleceğin ayak seslerini

zaman seyircilere mahkum olanların küllerini savuruyor

küstahlara hadlerini nasıl da bildiriyor baksana

ben yalnızlıklar operasında

geçmişin ve geleceğin silindiği yerde

kazıyorum sonsuzluğun mezarını

ve içine gömüyorum yalan olan her şeyi

burası yalnızlıklar operası

sonsuzluğa açılan şizofren akşamın son rüyası...

1

sen.. sen yarını göremiyorsun

2

ben zaten bugün için yaratılmışım...