Slogansız Kaldım

Koca ev seni arıyor

Boş odalarında yarım kalmış gülüşler

Koca ev sesine hasret

Penceremde kuşlar seni bekler

İlk öpüşünü

ilk sevişini

Sensizliğin dedikodusunu fısıldar rüzgâr

Aldırmam gezerim tüm odaları

Ve o ağacı hatırlarım

Üstünde kazınmış bir kalp olmasada

Islanmışlığımız vardır altında

Erken yatışımı özlersin

Klavyen takılı kalır

Abuk sabuk bir kelimede

Bir gün sende istersin

Parçalamadan evvel bıraktığın

Yekpare o adamı

Şimdi tüm duvarları yazmalıyım

Ardımdan kovalayan ayrılığa inat

Düdüğü çalarak gelen bu gölge

Tren değildir

Ağlama sakın

Slogansız kaldım