Sobe

Yorulduk imgelerimizde koşmaktan

Onlarca düşe senaryo yazmaktan

Hayallerimiz boşluğa açılıyordu

Bir boşluğun yerini hep diğeri alıyordu

Oysa bir gerçek vardı ki o yalındı

Oyunlarda hep aynı yere saklanırdı

Düşlerimizi el ele tutuşturuyordu

Birlikte ve aynı yöne koşturuyordu

Gerçeğin yerini sakladık hep düşlerimizden

Kimbilir, belki de bir gün gelir

Ebe olma tutkumuz boşluğa düşerken

Düşlerimiz gerçeğe 'sobe' deyiverir