Sofra

Boynu bükük mahcup gün yılların telaşında

Yağmurla karılan efkar çorak ruha yakılır

Asılır sükutu hayal donar gözyaşında

Saklı bahçede mamur sırça köşkler yıkılır

Önce gül gibi kokar yürekte dost sillesi

Hayat çalan ağusu petek petek bal olur

İblisin tezgahında dokunmuştur hilesi

Sözü dikenli çalı tutunacak dal olur

Üşüyen geceleri harlı düşlere banıp

Gündüze mum misali aydınlık toplar ruhun

Dinlersin masalları bir yudum suya kanıp

Peşinden gidemezsin umut satan güruhun

Elde dilde yürekte zamanın tırnak izi

Ak düşen saçlarımız hayalleri kanatır

Baharın hasretiyle kışa dayayıp güzü

Son demin sofrasını umutsuzluk donatır