Soğuk Gece Senfonisi

Yüzümdeki birikmiş kağıt parçalarının ağırlığı

Atlas'ın omuzlarında sallarken dünyayı

Bu yaşamaktan yıldığım sonbahar akşamı

Tek umudumu da alıyor gözlerimin içinden

Işık veda ederken güneşe

Yıldızlar secde ediyor ışığı götürene

Çünkü başkasının ışığını söndüren

Kendi parlayacağını sanır

Yanılır

Bir sokakta yanmayan lamba

Tüm semti karartır

Yaprak kımıldamaz, kuş uçmaz akşamların

Bir soğuk sessizliği var, bir de kadınların

Ayaza çalan gidişleri ki onun acısı bambaşka

Her göğe bakışımda sızlıyor ruhumda

Kolaysa siz yazın duvarlara unutmak erdemdir diye

Karanlık dehlizlerin penceresi demirdendir, niye

Sevdin ve yaşadın

Ağla diye

Öl diye.