Soğuk Mühür

Toprağa düştü kent

İçe döndü hatıraların ve

O derin boşlukların siyah sesi

Karanlık işaretler yanıp söndükçe

Çığlıkları koptu kaybolan solukların

Her bir yanda uykuları çizilen yüzler

Irmağını tuttu bir el

Zamanı yoktu da çoçuğunu sevecek

Yıkıntının kenarında benim de kalbimi vurdu

O hüzünlere bürünmüş vakit

Adlı adsız kervanlar

Gözleri sisli kavmin mühründe

Ahh kapandı kapılar

Tozlu bütün saatler açarken koridorlarını

Saksıda duran güller gibi

Yine de umudu konuştu ayaklar

Dalgın bir yağmur tanesiyim

Umutla karşılanan lambaların gölgesinde

Aşka,şiire ve ölüme bırakılmış avuçların izleriyle

Kendini arayan kelimeler ve

Dağlanmış diller getirdim

Umudu kaybetmemenin otağında

Tarihin en uzun gecesi

Uyanacak yeniden ocaklar

...