Sokağa Çıkma Yasağı

Bir yerde koyun sesleri, koyun kesiyorlar ve pislik kokusu

Az gidiyorum, çiçek bahçesi, en çok gül kokuyor

İyiliği, kötülüğü kokularından ayırt edebilseydik keşke

Burnumuz daha az kötü olurdu ve karınca yuvaları daha az istilaya uğrardı

Susmayla halledilemeyecek kadar ağır yükleri taşırken sırtımız

Her defasında aynı eğilimle düştü omuzlarımız

Kapı ardına bir kol bıraktım

Kesmek zorunda kaldım kolu

Ben içerdeyken de, dışarıdayken de

Zili çalan birisi bulunsun diye

Altı-üstü gitmeydi

Kapı aralığına bir sus sıkıştırdım gelince beraber susalım diye

Zil sesini duymak için

Yüksek sesle müzik dinlerken bile

Sessizce ağlarken bile

Sesli susarken bile

I

Kapıdan çıkınca bir kere hep soğuk, hep açık hava dışarısı

Gidince bir kere hep yalnızlık, hep yolculuk

Üstelik hangi yola gideceğini bilmeden

Hangi çıkmaz sokakta duraklayacağını hesaplamadan

Hangi zili çalacağına emin olmamak üstelik

Üstüne üstlük aydınlıkta alışmışken gözlerin karanlığa

Yalnız düşlere dalınmaz çünkü

Yanlış yola çıkıp, yalnız hayaller kurmak gideceğin yolu bilmemek kadar yanlıştır

Yalnız gidilmez sokaklara

Sokaklar kötü kokuyorsa

Ortalığa bir savaştan geri kalan kesik kollar fırlatılmışsa

Yalnız çıkılmaz sokağa

Sokak kedilerini evlat edinirken

Kimsesizliğimiz üvey babalık yapar

Onlara bırakacak bir avuç etimden başka bir şeyim yok

Yasaklar ülkesi

Herkesin o kadar çok yüzü var ki burada

Bazen yedi başlı ejderhayla savaştığımı düşünüyorum

Sabah kalkarken hangi rolü oynayacağını düşünen herkes

Maskelerini karıştırıyor biraz

II

Ben yine de korkayım yasaklardan

Ve gitmelerden

Sonra kıvrılacak pis bir battaniye parçası bile bulamam

Aç kalırım

Açıkta olurum

Yanlış yollara saparım sonra adres soracak kimseyi bulamam

Gece olur, karanlık çöker gözlerim karanlığa alışmışken sonra

Unutmuşken tüm kirli kokuları

Sabah sızar gözlerime en sinsi düşman gibi

Sayamadığım kadar sokak var bu şehirde

Sonra tüm kaldırımların hesabını sorarlar benden

Gökyüzü üzerimdeyken

Ben ellerimi kaldıramam, bildiğim tüm sayı işaretlerini unuturum

Biriktirdiğim tüm susmaları oracıkta bozdururum

Adım dilsize çıkar sonra

Sabah olur sokağa çıkma yasağı başlar

Gece tüm düşler serbest bırakılır

Sahi düşleri hapsedecek bir hapishane var mı burada

Düşlerime sahip olamazsam eğer

Adım suçluya çıkar sonra

Tüm dünyaya kızıp gideceğim

Akarsuları yatağından edeceğim

Yağmurları uyandırıp, güneşin kabuğunu soyacağım biraz

Herkes az esmer olsun

Az da sussun diye

Yanalım diye

Sen de biraz yan diye

Yanarken öğren diye

Susmayı, acılarını saklamayı

Ve yasakları

Sokakları

III

İyiliği koklayıp kötülüğü çöpe atalım

Öğrenelim biraz konuşmayı

Doğa üzerine

Eğer öğrenirsek konuşmayı

İyiliği de öğreniriz eminim

Susmayı öğrenirsek biraz

Ne kadar boş konuştuğumuzu da biliriz

Hesaplayabiliriz eğer düşünürsek biraz

Kötü kokan yolları

Çıkmaz sokakların aslında çıktığını

Deniz kenarına dizilen balonları vurmamayı öğrenirsek

Silahlar da bizi unutabilir

O demir yığını

Soğuk, ağır metal parçası

Unutabilir bizi

Bir taş kadar

Ardımızda bıraktığımız kapı kadar

Yalnız olursak kendimizden de ayrılırız

Bütünleşmek yerine azalırız

Yanlışlıkla değil, dosdoğru yalnız kalırız

IV

İçimizdeki çocuklara karınca yuvalarını dağıtmamayı öğretirsek

İyi bir çocuk olabiliriz

Görünüşe aldanmayın

Herkesin içinde suç işleyen bir çocuk vardır

Ya hapistedir

Ya da yalnızdır

Ya da sokağa yalnız çıkmaktan korkan bir çocuk

Ne kadar büyüsek de

Hiçbir yere ait olamamak

Korkutur büyükleri de

Bakmayın titreyen ellerime

Ben bu şiiri yazarken korkmadım

Sadece yaştan

Gözlerden

Uzaklıktan

Sokaklardan korktum biraz

Biraz yasaklardan

Biraz da konuşamamaktan

Susmaktan biraz da

Korksam da cesurdum ama

Büyük olsam da küçüktüm

Karıncaları ezmeyecek kadar

Susmaktan korktum evet

Bu şiiri onun için yazdım

Yedi Mayıs İki Bin On Üç 24 00