Sokak Çocuğu

birkere sınırlarının dışına çıktınmı

bir daha ortasını bulamıyorsun kendinin

bir yaşam arar durursun kendine

varlığınla yokluğunun arasındasındır

varsan herkes kadarsın

yoksan herkes kadar yoksun

sen kaybolmuş kentin çocuğusun

şehrin kalabalığında isimsiz ve adressizsin

inançların kökünden sarsılmış

kirli oyunlarda bulursun kendini apansız

kimsenin seni anlamadığını düşünürsün

çünkü sende kendini anlamadığın yerdesin

sokak çocuğu

anne şevkatiyle okşanmak

baba şevkatiyle korunmak istersin

hem karnın aç hem gönlün

bazen açlıktan gözün kararır bazen öfkeden

bazende bilmediğin maddeden

öfken insanlara değil kaderine

kimsesizliğin itelediği serüvene

seni anlamayan cümle aleme