Sokakların da Bir Ruhu Vardır

Sokakların da bir ruhu vardır

sen göremezsin asla onları ağlarken

bir çocuk ve kadın köşe başında kurşuna dizilirken

bulut görür, ay görür, duvarlar görür

taşlar görür sen göremezsin...

Sen bilmezsin anlamazsın sokakların ruhundan

ağaçlar konuşur, kuşlar konuşur

en son silahlar konuşur

insanlar ve insanlık sustuğu zaman...

Sokağa açılan bir pencere baharı içeri alır kimselere çaktırmadan

balkonda bir saksı su bekler güneş çiçeklerini yalarken

çamaşırlar asılır balkonlara

daha önce insanların asıldığı sokaklarda...

Kırmızı rugan pabucuyla

tek ayağını duvara dayamış şuh bir kadın

sigarasını yakar hayat kadar ucuz bir çakmakla...

Sokakların da bir ruhu vardır

ilanlar yapıştırılır duvarlarına bazen

dün akşamki kukalı saklambaç oyunundan kalan teneke kutu

bir delikanlının tekmesiyle savrulur gider

savrulup giden hayatımız gibi...

Hey koca çınar

seni kim diktiyse bu sokağın başına Allah razı olsun

ben bildim bileli buradasın

inanamıyorum ''Baban ile dedeni bile gördüm.'' diyorsun öyle mi

bir de şu yaşlı gövdene

zibidiler çakıyla ''Ali Ayşeyi seviyor'' yazmasalar

ne güzel sakladın geçenlerde

sokak köpeklerinden kaçan tekir kedi boncuğu...

köşede bir şeyler çalan birileri olmalı mutlaka

bırak fötr şapkasına üç beş kuruş gönülden

yanında ki ufaklığın başını okşa...

Terk edilmiş şu araba aylardır burada

lastikleri inmiş camları kırılmış

nereden baksan kırk yaşında ömrünü bitirmiş

kedilere köpeklere barınak...

Yanda ki apartmandan bir cenaze çıktı bugün

Hidayet amca rahmetli olmuş

yarın gidip camiye son görevimizi yapmalı

kimler geldi kimler geçti

sokak çeşmelerinden kimler kana kana su içti

sokaklar ahhh sokaklar

kim bilir siz de daha ne anılar var...