Sokaktaki Hüzün

Dün bir çocuk gördüm sokakta yalın ayak

Annesini arıyordu gözlerinden yaş akarak

Sordum annen olmamı istermisin?

Dedi sen içimdeki ana hasretini dindirebilir misin?

Sarıldım minik bedenine titriyordu özlemle

Ani bir umut uyandı içindeki kedere

Elleri sıcacıktı yüreği sıcak

İstediği şevkatle dolu emin bir kucak

Çıplak ayakları pabucu unutmuş

Soğuktan ve yanlızlıktan parmakları donmuş

Mahsun bakışların da bir sitem acıyor

Cevabını bilemediği soruları arıyor

Neden niçin demek hakkı, belki de isyan

Sessiz çığlıklarındaki bu yeter deyiş aman!

Umduğu ne pabuç ne şeker ne giysi

Hasret kalmış sevilmeye başka ne ister ki

Öksüz mü yetim mi? bir garip çaresiz

Kalabalığın içinde böyle yanlız kimsesiz

Kime şikayet etmeli bu derdi anlatmalı

Sokaktaki çocuklara bir ocak bulmalı

Haydi küçük adam ver elini elime

Sensin bu ülkenin dünü de geleceği de

Belki annen olamam ama kalbim sevgi dolu

Vardır mutlaka her derdin bir çaresi yolu

Birden güldü gözleri o masum yüzün de

Sararmış bir çiçek verdi hemen kendi gönlünce

Dedim o çiçek sensin dirilip açacaksın

Solgun yapraklarını koparıp atacaksın

Kısacık bir söyleşi sessiz bakışlarımız da

Öksüz çocuk sevindi gelecek umutlarımız da

Yürüdük beraberce ümit sevgi ve yarın

Artık üşümeyecek ellerin ayakların

Tekrar sordum gözlerine şimdi iyi misin?

Dedi her şey güzel de senden kaç tane

var bana onu söyler misin..?

GÜLCENAZ