Solaris

kimsenin harap etmediği

yuvasında kuşlar gördüm

sabahları

ben bir harabeydim

kendimi tanımadığım

gün doğumlarında

elimde bir güneş

ve yukarıda kırık bir ayna

çığlıksız koşularda

sahil yoktu

martı boyları

ve ayaklarımda gel gitler

kendime bir hasat biçtim

verimsiz bahçelerde

bitmek bilmeyen

demet demet sırtlar

uzaklarda

saçları kabaran

fırtınalı öfkeler

silkinmemiş omuzlar

mezarından çıkan günler

yürürken üzerime

gece yine benden

kaçıyordu

ve ben kendimi tam

tükendi sanıyorken

aklım yine

başıma geliyordu

bugün

yine günlerden benim

şimdi saat kaç?

bir güneyden bir kuzeye

yürüyordum sanki ben

ve bir kuzeyden

bir güneye

sonumu bilmeden.

04.05.2013