Soldu Artık Papatya

Omuzlarımdaki bunca ağır yükün

Kum tanelerini dağıttığı kum saatinin içinde

Akıp duran boşa zamanım

Ters döndüğünde yaşamak boylu boyunca

Uzanırım çimlerin üstünde rüzgar sessizliğinde

Ufkuna yenik düşmüş güneş ışığı

Açmaktan vazgeçen papatya gibi

Kar tanesi düşer gözlerime

Uyanırım ve şaşa kalırım

Dizlerime vuran sancılara

Kalakalırım öyle

Sustuğunda dünya

Şimdi umutsuz birçok insan gibi ortada

Adım umut dolu

Yoksullaşmış bulutlar tam tepemde

Elimde korkunun bin bir türlü hali

Salıncaklar ağaçlarda

Düşlerim dar ağacında

Amansız bir yel çıkar da bu çölden

Götürür belki ıssızlığımı

Uzansam dizlerine dünyanın

Duyar mıyım güvercin seslerini

Sussam ya da sonsuza kadar

Görür müyüm gündüzün geldiğini

Buzlar içinde eriyorum şimdi

Etrafımda her çiçeğin bin bir türü

Bedenim bir adam

Yüreğim papatya

Soldum

Hoşça kal dünya