Soluk Ve Yitik

gökyüzünün efkarıdır perde perde inen

bu garip şehrin tam ortasına

nice kızıl yaşanmışlıktan arta kalan şey

boğulurken bu engin denizde

sokakları düşünüyorum sensizliğin ayazında

hangi zırhla yüklü olduğunu bilmediğim bu elemli sokakları

bir iç çekişten acıdan ve merhametten uzaklaşmış

bana gece kadar düşman

bana gündüz kadar dost olan sokakları

bir lisan gibi biriktirmiştim oysaki

söylenecek ne varsa kelimelerden arta kalanları

hepsini dökmek istiyorum

bu gece berduşt kaldırımlara

sabaha karşı çöpçüler bulsun diye

bulsun da süpürüp kaldırsınlar diye

ve ben bu düşüncelerle yoğrulurken

şehir adımlarıma teslim oluyor

bir şehir ki beni benden alıp sana hapsediyor

bir kuş misali bi kafese

ben ki yok oluyorum köşe başı ayyaşları gibi

yeşeren tomurcukların çoktan karardığı

beton gardiyanların nöbet tuttuğu

SOLUK VE YİTİK bir gecede...