Soluklan Diyorsun Bu Şehirde

Soluklan diyorsun bu şehirde

Bir kitabın ön yüzünden İstanbul gülümsüyor

Fonda siyah beyaz bir kare

Tüm kadınların hüznü soluğumdan

Sesleniyorum gidişine

Biz ki kaybettik gündüzü

Sarkık dudaklı bir kederin pörsümüş yüzünde

Ellerimiz soluksuz

Boğulduk şehrin fotoğraflara düşmezliğinde

Sığınaklarımızın toprağına yoğrulmuş nice anlamdı sesin

Sen ki aşktın

Gözlerin başlatırken sağnak yağmurları

Yaşlarımızın çokluğunda kuruduk

"Şimdi uzaklardasın" ezgisinden dokuduk gül dalına kanı

Bulaştık kalbine

Yokluk denen kor kelimenin kederinde yanarken

Hiç pişman olmadık

Sustu soluğun bilinmez bir gecenin cüceliğinde

O gün sonsuzluğa yorulduk

Sözden önce soluk göçtü

Ve sustuk

Sesleniyorum sana tüm kadınlarımla

Ki tüm kadınların hüznüdür soluğum

Götür beni gittiğin meçhule