Son Defa

adın düş/tü gecenin bir yerlerinde

bedevi aklım su dedi

nehirler boşaldı

yanağımın çöllerine

sabahın meltemine salınmış sesim

kahrın terlemiş kirpiğime

kime ne

adın tekrarlanır adımla yanyana

ben söylerim defalarca da

adın utanır adın yorulur semaya

yine kin asmışsın ön balkonuna

nefretin gözlerinden öpmüşsün

açıp perdelerini

pervazında infaz etmişsin

susuz güvercinleri

adın doğrulur

adın düşer aynı hızla heceye

koynuma kanar masumiyetim

oturur yamacıma

kendi dilimin boynunu keserim

bilmezsin

boş beşikler gibi yüreğim

kalemine kurban ettiğin

son ninnisini söyler

kıyametinin

cümle kapısından çıkmışım

penceresiz evinin

aramaz mı geçmişi yüreğin

sormaz mı

özlemez mi beni

çocukluğun gençliğin

yüzünde taş kesilmez mi

merhabalarım nasılsınlarım

adım dokunmaz mı

dost meclisinde kulağına

yapışmaz mı sözlerim

diline damağına

gün gelir ecel gelir

adın son kez gelmez dilime

susma vaktidir

sükun gerekir

unutma

gülü gönülde tomurcuklanmayanın

adı akla zor gelir

ya da böyle hecelenir

ve/fa/sız